با وجود این که زبانشناسان معاصر در قرن بیست و یکم به پژوهش در باب ساختار دستوری، واجی و معنایی ویژه ی زبان لکی میپردازند، و به اصطلاح، پارامترهای خاص و نوع ویژه یا زبان ویژه ی آن را بررسی میکنند، و نتیجه پژوهشهای خود را در قالب مقالات پایان نامه ها و کتابهای متعدد ارائه میدهند، هنوز هستند کسانی که سوال تکراری لکی زبان است یا گویش را مطرح میکنند.

بیشتر این افراد منبعی موثقتر از ویکیپدیا و یا منابع پژوهشگرانی قرن نوزدهمی و ابتدای قرن بیستمی ندارند و اساسا تمایلی به شنیدن و خواندن پژوهشهای جدید و مدرن ندارند زیرا دوست ندارند خلاف میل باطنی خود چیزی بشنوند و در ورطه ی تعصبات قومی خود گرفتار آمده اند، زبانها را شاخ و برگ درخت انگاشته و دائما به دنبال ریشه و شاخ و برگهای آنها هستند تا بتوانند امیال اصالت گرایانه خود را که از ذات نژادپرستشان سرچشمه میگیرد، ارضا کنند.

چه نیکوست که در هر زمینه به متخصص آن رجوع شود. یکی از بهترین منابع مطالعه زبان لکی، کتابهای سه گانه آقای شهسواری در مورد این زبان و نیز فصل دهم کتاب زبانشناسی استاد دبیرمقدم است. امیدوارم روزی برسد که تعصب جای خود را به تدبر بدهد.