ترجمه قرآن قدس، نمونه‌ای روشن از یک ترجمه بسیار دقیق و آگاهانه از قرآن است و از نظر تاریخ، زبان و اتیمولوژی نیز از ارزش‌های ویژه و کم‌مانندی برخوردار است.
اهمیت آن در این است که مشخص شد قدیمی‌ترین ترجمه فارسی از قرآن است که تا‌کنون باقی مانده‌. خط آن کوفی است، اما با جوهر رنگی اعراب‌گذاری شده‌ است، اعراب‌گذاری روی خط کوفی (حیره‌ای)، خود بر اهمیت این اثر می‌افزاید، اما از همه مهمتر اینکه در ترجمه فارسی آن، واژگان بسیار زیادی از زبان پهلوی وجود دارد و حتی بدیهی‌ترین واژگان عربی مانند کافر و مومن نیز به صورت کژاندیشان و باورداران ترجمه شده‌ است که نشان می‌دهد در زمان ترجمه این قرآن، مردم هنوز با بدیهی‌ترین واژگان عربی آشنا نبوده‌اند.
دوم اینکه در این قرآن کلماتی مانند بهشت و بد به صورت گهشت و گد نوشته شده که نشان می‌دهد که در فارسی میانه حرف «گ» نه تنها در آخر کلمات (مانند خانگ = خانه) بلکه در ابتدای کلمات نیز حذف و یا تبدیل شده‌ است. این نسخه نیز همانند نسخه‌های اولین قرآن‌ها نشان می‌دهد قرآن‌های اولیه دارای شماره آیه و سوره نبوده‌اند.
زبان ترجمه این قرآن کهن به زبان سیستانی است. در پایین صفحه‌های کتاب برابری واژگان ترجمه کهن و فارسی نو آورده شده‌ است. باید توجه کرد که در این نسخه و همه نسخه‌های قدیمی نقطه نداشتن بعضی واژگان مانند: نپذیرفتن (نپدیرفتن)- حشنود= خشنود و... و یا نگارش متفاوت مانند جهن (جهان)، بگه (بگو)، ورتا شید (ورپاشید)، ترسید (تا رسید) نشانه غلط نگارشی است و نه اینکه در آن دوره بدان گونه سخن می‌گفته‌اند.